Leki przeciwzakrzepowe, antykoagulanty są powszechnie stosowane zarówno u osób chorych jak i osób z ryzyka chorób serca. W zależności od rodzaju leku spowalniają, utrudniają lub wręcz uniemożliwiają krzepnięcie krwi. Stosuje się je w leczeniu różnego rodzaju zakrzepic, istniejących w żyłach zakrzepów. Bezpośrednim wskazaniem do stosowania antykoagulantów jest migotanie przedsionków, choroby niedokrwienne kończyn, choroba niedokrwienna serca, stan po wstawieniu stentów i by-passów, profilaktyka udarów, w profilaktyce zawału serca. Wiele osób z grupy ryzyka zawału serca, powinno regularnie przyjmować „symboliczne” dawki kwasu acetylosalicylowego w tabletkach dojelitowych.

Antykoagulanty można podzielić na przeciwpłytkowe, które zawierają kwas acetylosalicylowy, antagonisty witaminy K, która jest odpowiedzialna za krzepliwość krwi, oraz leki heparynopochodne bezpośrednio i krótkotrwale wpływające na aktywności antytrombiny. Do niedawna najbardziej rozpowszechnione były leki zawierające kwas acetylosalicylowy. Mimo odstawienia leku, na wiele dni (od 7 do 14) osłabiana jest krzepliwość krwi co może być problemem przy urazach, skaleczeniach, a nawet doprowadzać do krwawienia z przewodu pokarmowego. Przykładem może być Alka-Prim, często nadużywany przez studentów jako „lek na kaca”. W efekcie młodzi ludzie, którzy nie zawsze regularnie jedzą szybko wywołują u siebie choroby wrzodowe żołądka i dwunastnicy.

Antagonisty witaminy K

Antagonisty witaminy K są lekami zmniejszającymi jej poziom w organizmie przez co skutecznie zmniejszają krzepliwość krwi.

Najkrócej swoje działanie rozrzedzające krew zachowują leki heparynopochodne. Działają one przez 8-12 godzin od iniekcji leku (zastrzyk w brzuch). Lek jest sprzedawany w gotowych do aplikacji strzykawkach, łatwych do samodzielnego wstrzyknięcia.

Najnowszą generację leków przeciwzakrzepowych stanowią fondaparynuksy. To syntetyczne pentasacharydy wybiórczo hamujące aktywny czynnik X (inhibitor czynnika Xa). Są to leki najczęściej stosowane w przypadku migotania przedsionków zapobiegające powstawaniu skrzeplin, które mogą wywołać udar mózgu. Z tej grupy leków najczęściej stosowanym jest Xarelto. Jest to o tyle wygodny lek, że w postaci tabletki przyjmowanej doustnie i co najważniejsze nie wymaga okresowego badania krwi INR, które określa poziom koagulacji niezbędny do korygowania dawki leku.

 

Odstawienie Xarelto

Po odstawieniu Xarelto zmniejszona krzepliwość krwi występuje przez około dwa dni.  Tyle samo trwa wznowienie skuteczności działania leku przy ponownym jego zażywaniu. Dlatego po odstawieniu leku w zastępstwie stosuje się leki heparynopochodne.

 

 

 

Skutki uboczne antykoagulantów

Głównym problemem związanym z przyjmowaniem antykoagulantów jest hemofilia wywołana w organizmie przyjmującego leki. Często osoby przyjmujące lek o tym zapominają!  O przyjmowaniu leku przeciwzakrzepowego należy zawsze powiadomić dentystę, czy ratowników medycznych podczas wypadku. Bezwzględnie o przyjmowaniu koagulantów należy powiadomić lekarzy, którzy planują choremu zabiegi chirurgiczne. Przykładowo operacja na żylaki może być awykonalna z uwagi na przyjmowanie koagulantów, a ekstrakcja zęba wymaga konsultacji z kardiologiem i zmiany w stosowaniu leku.

 

Antykoagulanty a ryzyko krwawień

Na tym jednak nie kończą się problemy jakie mogą towarzyszyć przyjmowaniu koagulantów. 10 % pacjentów przyjmujących lek może cierpieć na krwawienie z jelita, ciężkie krwawienia menstruacyjne, krwawienie do oka, krwawienie z nosa, a nawet krwioplucie. Należy bardzo uważać przy zasinieniach i obrzękach. Długo utrzymujące się krwiaki i siniaki mogą powodować pojawienie się ropni i nie gojących się ran, a nawet sepsy.

Te objawy mogą być wskaźnikiem do zmniejszenia dawki przyjmowanego leku. Należy za każdym razem rozważyć współczynnik ryzyka krwawienia i powstania zakrzepu. Przyjmuje się, że dopiero czterokrotne wystąpienie krwawienia  może być powodem zmiany leku na inny.

 

Informacje praktyczne

Na oddziałach chirurgii naczyniowej jest spora ilość osób zaskoczonych problemami związanymi z braniem antykoagulantów. Są zaskoczeni, że nagle noga spuchła, pojawiła się wysoka temperatura a tkance miękkiej ropień. Nie pamiętają urazu który najczęściej był kilka tygodni wcześniej. To leki rozrzedzające krew nie pozwoliły wchłonąć się krwiakowi który przekształcił się w ropień i wywołał stan zapalny. Najgorzej jest u pacjentów z cukrzycą insulinową, gdzie dodatkowo cukrzyca nie pozwala goić się ranie.. Dlatego osoby przyjmujące leki przeciwzakrzepowe muszą pamiętać, że każda rana, czy stłuczenie może być źródłem poważnych problemów. Unikać kontuzji, a o każdym przewlekłym krwiaku, czy cyście zawiadamiać lekarza by nie dopuścić do powstania infekcji.

 

 

Udostępnij:
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Facebook
Facebook
Admin

Written by Admin

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.