Zbliżają się do końca igrzyska olimpijskie w Pjongczangu. 38 letnia Marit Bjørgen zdobyła swój 14 medal olimpijski i tym samym ustanowiła rekord wśród zdobywców tego trofeum. Swój pierwszy medal olimpijski zdobyła w 2010 roku na igrzyskach w Vancouver. 14 medali czyli tyle samo ile zdobyli nasi wszyscy reprezentanci od tych igrzysk. Z tym, że nasi mają mniej złotych medali.

Ocenę wyników Marit, a zwłaszcza reprezentacji Norwegii wielu komentatorów przelicza w aspekcie ilość dawek kortykosteroidów jakie dostają sportowcy. Dociekliwi zauważyli, że reprezentacja Norwegii na zimowe igrzyska olimpijskie w Pjongczangu wysłała 6000 dawek preparatów na astmę i 10 inhalatorów. Ponadto kilku sportowców przywiozło ze sobą do Korei Południowej własne preparaty.

Tak – Norweżka Marit Bjoergen bierze leki na astmę, ale czy jedynie po to by uzyskiwać świetne wyniki?

Podkreśla się że stosowanie kortykosteroidów nie jest „jeszcze” zakazane. Nie wpływa na zwiększanie siły, czy przyrost mięśni. Nawet ją obniża. Tylko w niektórych przypadkach przyczynia się do szybszego spalania tłuszczu.

 

Jak leczyć astmę?

Mało kto zwraca uwagę na to, że Marit Bjoergen zaczęła stosować leki na astmę, gdy zaczęła uprawiać sport, ale maleńka Marit zaczęła uprawiać sport i biegać tylko dlatego, że była chora na astmę. Astma jest zapalną chorobą dróg oddechowych, charakteryzującą się nadreaktywnością oskrzeli. Norwescy lekarze od lat są przekonani, że najlepszym lekarstwem w leczeniu astmy jest wręcz wyczynowe uprawianie sportu. Chodzi o to by dzieci chore na astmę nauczyły się oddychać podczas wzmożonego wysiłku. Może dzięki temu w reprezentacji Norwegii jest tylu astmatyków. Przypominam że w Polsce astma jest najczęstszym powodem zwolnień z lekcji WF-u. Oczywiście aktywność fizyczną przy astmie należy rozpocząć od odpowiedniej rozgrzewki, nieco dłuższej niż w przypadku innych dzieci. Najważniejsze jest wypracowanie u chorego dziecka spokojnego i głębokiego oddychania. Ćwiczenia oddechowe uczą dziecko prawidłowego sposobu wentylacji podczas ruchu. To potem daje efekt, że dziecko nie boi się panicznie ataków astmy, bo wie że nawet podczas dużego wysiłku potrafi z tym walczyć. Z czasem zapomina o dolegliwościach oddechowych i może być nawet mistrzem olimpijskim jak Marit Bjoergen.


W Polsce też mamy świetne przykłady uprawiania sportu wyczynowego jako terapii w chorobie.

Okazuje się, że w dużej mierze rekrutacja do wyczynowego uprawiania piłki wodnej zaczyna się właśnie wśród dzieci otyłych i tych co mają problemy z wadą postawy, najczęściej skoliozą. Otyłość i skolioza to typowe choroby cywilizacyjne. Przyczynia się do tego brak ruchu i siedzący tryb życia. By nie pozwolić na rozwój choroby i pojawienia się przewlekłych bólów krzyża w przyszłości należy jak najszybciej wprowadzić odpowiednie ćwiczenia korekcyjne. Szczególnie że odpowiednie ćwiczenia dla dzieci ze skoliozą pomogą skorygować skrzywienie kręgosłupa. W przypadku osób dorosłych pomagają zapobiec bólom krzyża.

 

Czym jest skolioza?

Skolioza to skrzywienie kręgosłupa lewostronne lub prawostronne. Towarzyszy temu rotacja kręgów i uwypuklenie najczęściej w odcinku piersiowym. Dlatego często powtarzamy dzieciom by się nie garbiły. Zwłaszcza w pozycji siedzącej. Wady postawy widać już w wieku najmłodszym, ale skolioza najszybciej postępuje w okresie dojrzewania. Rozpoznanie początków skoliozy daje szansę jej cofnięcia i zapobiega silnym bólom pleców jakie pojawią się dopiero w wieku 40 lat.

Dlatego wczesne zdiagnozowanie skoliozy jest bardzo ważne.

 

Rozpoznanie skoliozy

Rozpoznanie skoliozy jest zadaniem rodziców. Należy obserwować dziecko jak wygląda symetria tułowia i czy dziecko ma skłonność do garbienia się. Pamiętaj, gdy zauważysz że dziecko ma barki osadzone na różnej wysokości, pochyla się na jedną stronę, lub ma jakąkolwiek asymetrię powiadom o tym lekarza. Skolioza zwykle uwidacznia się w okresie wzrostu kostnego, czyli od momentu noworodkowego do 14 roku życia. Nieco częściej dotyczy dziewczynek, które garbią się w okresie dojrzewania, gdy pojawia się u nich biust. Garbienie się jest związane ze wstydem przed emanacją ich kobiecości. Postęp skolioza jest bardzo niebezpieczny, gdy nastolatki zaczynają gwałtownie rosnąć. Wówczas mięśnie nie nadążają za rozwojem kośćca i nie stanowią właściwej podpory dla kręgosłupa. Dlatego intensywne uprawianie sportu jest bardzo ważne w tym wieku. Gdy rodzice zauważą niepokojące symptomy powinny zwrócić na nie uwagę lekarzowi szkolnemu o ile nie potwierdzi naszych obaw podczas badań przesiewowych. Jeżeli w szkole nie ma odpowiedniej opieki lekarskiej należy o tym poinformować pediatrę podczas badań okresowych.

Podczas rutynowego badania przesiewowego lekarz powinien wykonać tak zwany test Adamsa. Polega ono na wykonaniu typowego skłonu, zgięciu tułowia do przodu z rękami wyciągniętymi w kierunku podłogi, przy wyprostowanych nogach w kolanach.

 

Źródło zdjęcia: Wikipedia. Licencja: https: // creativecommons.org/licenses/by/3.0/

 

Obserwacja pleców podczas tego ćwiczenia pozwoli nam, czy lekarzowi sprawdzić czy nie występuje asymetria związana z deformacją rotacyjną kręgosłupa, charakterystyczną dla skoliozy. W przypadku ujawnienia skrzywienia dziecko powinno być skierowane do diagnostyki radiologicznej. Wskazana jest również ocena kliniczna pod kątem występowania deficytu neurologicznego. Przypadki jego występowania są jednak rzadkie, jednak nie należy tego zaniedbywać bu wykluczyć występowanie wad wrodzonych rdzenia kręgowego.

Zdjęcie radiologiczne powinno potwierdzić diagnozę skoliozy i zmierzyć skalę krzywizny kręgosłupa (kąt Cobba). Ponad to może ocenić dojrzałość kostną pacjenta, co jest istotne w dalszym leczeniu skoliozy.

Czasem lekarz może zalecić wykonanie rezonansu magnetycznego. Jest to konieczne w przypadku deficytu neurologicznego. Takie badanie może potwierdzić uszkodzenie rdzenia kręgowego spowodowanego wadą wrodzoną czy guzem.

 

Jak leczyć skoliozę?

Skoliozy nie leczy się farmakologicznie. Nie jest to również choroba której możemy się pozbyć na stałe. Skolioza nie leczona poprzez odpowiednie zajęcia z fizjoterapeutą z czasem powoduje pogłębiający się ból na który są stosowane leki przeciwbólowe. Może to być również blokada nerwów, czy wyłączanie receptorów za pomocą prądu lub wręcz operacja kręgosłupa.

Podstawową metodą opóźnienia postępowania skoliozy są odpowiednio dobrane ćwiczenia z fizjoterapeutą. Dzięki nim mięśnie wokół kręgosłupa zachowują elastyczność (podczas ćwiczeń asymetrycznych), wydłużają się (podczas ćwiczeń symetrycznych), a kręgi zachowują właściwą ruchomość.

Gdy już mamy diagnozę, że to skolioza, musimy sobie zdać sprawę, że chorobie możemy przeciwdziałać pod warunkiem stosowania odpowiednich ćwiczeń. Oczywiście trzeba położyć nacisk na prawidłową diagnozę, bo niektóre przypadki trzeba leczyć operacyjnie. Dobór ćwiczeń na skoliozę powinien zostać zaplanowany przez fizjoterapeutę i skonsultowany z lekarzem ortopedą. Należy pamiętać, że źle dobrane ćwiczenia mogą pogłębić skrzywienie kręgosłupa. U dzieci będą to ćwiczenia korekcyjne, u dorosłych rehabilitacja polegająca na rozciąganiu kręgosłupa lewo lub prawostronnym. Ćwiczenia na rozciąganie kręgosłupa pomagają chorym w każdym wieku. Jednak tylko dzieci mogą liczyć na poprawę postawy, dorosłym daje to jedynie ograniczenie bólu. Dlatego u dzieci do ćwiczeń przeciw skoliozie musimy podchodzić poważnie, z należytym zaangażowaniem, a co najważniejsze traktować ćwiczenia jak terapię obowiązkową.

 

Ćwiczenia są forma leczenia skoliozy

W planie ćwiczeń na skoliozę mogą znaleźć się różnego rodzaju zwisy. Najczęściej tyłem na drabince z ugiętymi rękami. Poza tym: skłony tułowia w przód, przechodzenie z klęku do pozycji stojącej z zachowaniem postawy wyprostowanej, unoszenie nóg z naciskiem stopami na szczeble drabinek z równoczesnym unoszeniem rąk i głowy znad podłogi w leżeniu przodem, przyleganie plecami do ściany z rękami zwisającymi wzdłuż tułowia, wciągniętym brzuchem, ściągniętymi łopatkami i cofniętymi barkami, podnoszenie ciężarków w górę w siadzie skrzyżnym przy drabinkach, przysiady i wyprosty przy wyprostowanych plecach i szeroko rozstawionych stopach. Ćwiczenia na skoliozę dla dzieci należy wykonywać codziennie przez ok. 45 min (po 1–4 min i po kilka powtórzeń każde).

 


O ile do takich ćwiczeń można przekonać nastolatków to problem pojawia się z przedszkolakami. Z czasem takie ćwiczenia stają się dla nich nudne. Nie przykładają się do nich należycie. Wręcz unikają ich.

 

Alternatywą do ćwiczeń jest pływanie na basenie

Właśnie to wykorzystał w swojej pracy wieloletni trener piłki wodnej Edward Kujawa. Dzieci chętniej chodzą na basen pływać nawet jeżeli zajęcia są trudne i wymagają sporego wysiłku. Zwłaszcza treningi w piłce wodnej. Jest to sport zespołowy, więc pojawiają się związki towarzyskie, rywalizacja, wspólne wykonywanie ćwiczeń. Trening to nie tylko intensywne pływanie. To również zajęcia z piłką, nauka dryblingu, strzelanie bramek, obrona.

Z drugiej strony piłka wodna nie jest dyscypliną popularną, tak jak w krajach byłej Jugosławii, na Węgrzech, we Włoszech, czy w Hiszpanii. Mimo, że jest to nawet dyscyplina olimpijska od 1900 roku to chętnych do jej uprawiania nie jest dużo. Dlatego Pan Kujawa, trener jednej z łódzkich drużyn od lat współpracuje z fizjoterapeutami od skoliozy. Oni obserwując dzieci proponują im zajęcia z piłki wodnej. To samo dotyczy dzieci z nadwagą, a nawet dzieci chorych na astmę.

 

Zajęcia z piłki wodnej

Zajęcia z piłki wodnej są prowadzone od przedszkolaków. Najmłodsi mają zaledwie 4 lata. Obejmuje ona przede wszystkim zajęcia z przełamania strachu przed wodą i utrzymania się na jej powierzchni. Gdy dzieci zapoznają się już z wodą przechodzą do kolejnego etapu początkowej nauki pływania. Gdy pójdą do szkoły podstawowej zaczynają mozolną pracę nad doskonaleniem sztuki pływania. Nie zawsze jest to typowe pływanie stylowe bo często głowa jest nad wodą. Podczas treningu przepływają nawet kilka kilometrów różnymi stylami. Koniec podstawówki i gimnazjum to doskonalenie pracy z piłką. Umiejętność właściwego podejmowania jej z wody, techniki markowania rzutów, czy pracowania nad siłą rzucania piłką. Grupa młodzików debiutujących w meczach piłki wodnej ma 10-12 lat. Kiedyś były problemy z basenem zwłaszcza w zimie. Wówczas, jeszcze w klubie o nazwie Anilana zajęcia odbywały się na basenie odkrytym o dość chłodnej wodzie lub na basenie pod nadmuchanym balonem. Alternatywą do zajęć na pływalni było więcej zajęć na siłowni lub gra na sali w piłkę ręczną, Dlatego wielu szczypiornistów to byli waterpoliści.

Pływanie na potrzeby piłki wodnej uczy pływania z głową nad powierzchnią wody i silnej pracy nóg, tak zwanego „dreptania”. Waterpolista potrafi przy pomocy samych nóg, bez udziału rąk wydostać się nad powierzchnię wody nawet do pasa. To wymaga szeregu zajęć na siłowni wdrażanych już w wieku 10 lat. Praktycznie tydzień zajęć to dwu-trzy godzinne zajęcia. Najczęściej trzy-cztery razy w tygodniu na basenie i 1-2 dni na siłowni.

 

Obecnie klub z Łodzi ma 150 dzieci w okresie przygotowawczym do uprawiania piłki wodnej. Są to młodzi adepci w kilku grupach wiekowych:

– 2 grupy przedszkolne
– 5 grup nauczania początkowego
– 4 grypy doskonalenia szkoła podstawowa kl 1-3
– 4 grupy szkoła podst kl 4-6
– 3 grupy pływanie zaawansowane gimnazjum i liceum.

Poza tym trenerzy z klubu prowadzą zajęcia z dziećmi bezpośrednio w sześciu szkołach na terenie miasta. Angażowanie do gry w piłkę wodną dzieci chorych, z wadami postawy daje wzajemne korzyści. Dzieci mają gimnastykę korekcyjną w wodzie, klub potencjalnych sportowców. Jest to też propagowanie piłki wodnej, zdrowego stylu życia, Wyrwanie młodych ludzi sprzed komputerów. Dzięki takiej wielostronnej pracy klub może liczyć na sponsorów.

 

Zarys historii łódzkiego klubu Anilana

Klub Anilana działała od 1948 roku. Najpierw pod nazwą Chemia Łódź potem KS Unia (1952-1962). Od początku miał silną sekcję piłki ręcznej. W 1952 roku klub otrzymał do swojej dyspozycji basen przeciwpożarowy pobliskich zakładów. Wkrótce dobudowano trybuny które chroniły pływalnię od wiatru, szatnię, natryski, kawiarnię i urządzenia do podgrzewania wody. To był najnowocześniejszy wówczas basen w Łodzi o wymiarach 50 x 25 metrów. W 1959 roku powstała sekcja piłki wodnej. Z powodów organizacyjnych w 2004 roku klub zakończył swoją działalność, a tradycję Anilany przejęło Łódzkie Sportowe Towarzystwo Waterpolowe (ŁSTW).

Łącznie klub zdobył siedemnastokrotnie mistrzostwo Polski (dwukrotnie jako Anilana).

Przykład piłki wodnej, podobnie jak uprawianie biegów narciarskich w Norwegii są świetnym przykładem terapii poprzez czynne uprawianie sportu.

Udostępnij:
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on Facebook
Facebook
Admin

Written by Admin

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.